KvN Korfbal

De Ahoy-hallen in Rotterdam-Zuid zijn door mij vaak bezocht om concerten te beleven. Wat heb ik daar veel prachtige optredens beleefd: Rolling Stones,1992 Ahoy finale junioren 282 Supertramp, Rod Stewart, Tina Turner, Sting, Peter Gabriel …wat een lange rij ! Maar nog nooit was mijn beleving zo intens, als het optreden op 21 maart 1992 van Achilles J1.
 
In de aanloopwedstrijden naar deze grote apotheose ging ik best wel vaak tussen het publiek van de tegenstander van dat moment staan en bemerkte tot mijn genoegen, hoe de verbazing en angst voor de plotselinge bijna professionele opkomst van een club ontstond, die tot dan toe vooral bekend was door zijn geweldige en luidruchtige feesten.
 
Wie was toch “die kleine met die springveren in zijn kuiten en dat provocerende spelen?” (Marcel Verkerke). “Wijs eens die .... uhhhh die rebelse en gevaarlijke Zoutendijk eens aan”..... “Oh, dat ..... dat team met die twee lange slungels en die ene lange griet die alles afvangt”. (Rob/Mark/Petra).Vaak vertelden mijn gymcollega’s dat korfbal geen èchte sport zou zijn, omdat vrouwen en mannen met elkaar in één team spelen. Nu, ik zag Annemarie onder de paal haar directe medespelers lichamelijk intimideren op een wijze zoals Wim van Hanegem dat kon in zijn triomfjaren. Maar ik zie ook Barbara en Nicolien en Scharda en Bas en Frank en Ilonka en Jürgen als allround atleten hun lichaam gebruiken en de bal het spel laten doen.En dan is er natuurlijk Ton van der Laaken die als een nogal bekend scheidsrechter, nu ook een nogal bekend trainer wilde worden en werd. Doch, hij deed dat zeker niet alleen. Met onder andere Peter van Es en zeer vele zeker niet anonieme Achillianen werd DE AHOY op deze roemvolle zaterdag bij het start van de lente luidruchtig beheerst. De dag ervoor werd de finalestad al bezocht en er was zelfs een overnachting gesponsord in een ruim hotel. Een teambuilding kwam tot perfectie voor het grote moment. Het allergrootste moment tot dat ogenblik. Een supervolle superhal voor een super evenement.
Toen de spelers de sportvloer betraden, dartelde Roy – onze eigen Achillesleeuw – alsmaar rondom de ring. Hier kwamen geen Leeuwenkrabbels meer, maar een toekomstig kampioen met stevige klauwen.Het Deetos dweilorkest stimuleerde de sfeer steeds maar opnieuw met opwekkende blaasstukjes zoals “Ik ben vandaag zo vrolijk” het lied van Alfred Jodocus Kwak, de kleine eend die groots is in zijn overtuiging. Is dat een hommage aan die Achillianen die wilden winnen van het veel bekendere PKC? Had iemand mij niet gevraagd: “Zeg, waarom is Die Haghe niet in de finale?”. Nou gewoon, omdat ze niet hadden gewonnen in De Enk. In de krant wenste KVS hun Nicolien veel succes.De eerste helft van het finalespel was een tijd waar mijn eigen hart tot TGV-snelheid werd opgestuwd. Onze korte voorsprong – Wouter startte de punten met opgeheven gebalde vuist – werd zeer snel omgebogen tot uiteindelijk een 5–8 achterstand. Maar dan zie ik weer al 1992 Ahoy finale junioren 033die zwart/witten met hun rode gezichten met schitterogen en ze vonkten nog steeds een geloof in hùn overwinning uit. Wat een Leeuwenenergie straalde naar het team. Dubbel Zes wenste Scharda succes op een zeer duidelijk spandoek. Er golfde een wave over de tribunes.... alsmaar weer en alweer en nog ’n keer. En Harald moet dit, met nog een aantal Achiilianen die zich dachten te verpozen in de Alpen, voor altijd missen! Want .... Robbie scoorde 6–8 .... Marcel volgde met 7–8 ..... Mark (Wietenkamp, foutje, bedankt) bracht de gelijkstand 8–8 ..... Wouter er overheen 9–8 ! Het waren slechts enkele overrompelende minuten. Mijn hart regelde mijn hartslag terug naar een normaler tempo door een snel stijgend vertrouwen in de eindzege.Wanneer ik later de band van deze momenten terugkijk, eigenlijk meerdere malen terugkijk, omdat ik er geen genoeg van kan krijgen, zie ik de totale betrokkenheid ook van de reservemensen. Zij zijn op hun bank – springend en juichend ook een bundel toelaatbare doping voor de vrienden in het veld.
Het eindsignaal klinkt bij 11–10. “Dames en heren wilt u de zaal niet betreden alstublieft” klinkt er dwingend over de luidsprekers. Bijna 200 Achillianen blijken doof en vieren een uitbundig en toch wel korte overwinningsroes met de jonge helden en heldinnen. De jeugdbeker komt voor de allereerste maal binnen de Haagse stadsgrenzen en zal een jaar zijn te bewonderen aan het Pomonaplein. En daar, aan dat Pomonaplein davert in de nacht van 21 op 22 maart ergens in de vorige eeuw een grandioos en uitbundig club- en ook buurtfeest.Op zondag was het overdag een milde stilte op en rond het oude versleten veld. Zacht wapperde een spandoek in de zachte bries: J1 BEDANKT !Jawel, bedankt voor één van de heerlijkst spannendste wedstrijden uit mijn roerig leventje.
Bron: Website Achilles.

Alle artikelen op een rijtje van meest gelezen naar minst gelezen